Boos op de seriekijker

In Volkskrant Magazine van 28 december lees ik een interview met Marco Remmerswaal uit Rotterdam (30), die vertelt dat hij ‘prettig verslaafd’ is aan ‘kettingkijken’. Toen hij werkloos was keek hij meestal 12 á 13 uur per dag series. “Series hielpen om niet te hoeven denken aan rekeningen die zich opstapelden, aan mijn WW die over een maand afliep en aan dat ik nog geen idee had hoe ik dat zou moeten oplossen.” Uiteindelijk kwam die nieuwe baan op wonderbaarlijke wijze toch. “Een uitzendorganisatie regelde alles, zelfs een motivatie was niet nodig.” Nu kijkt hij nog 6 uur op een avond.

Meteen wil ik een foto van het artikel naar vriendinnen sturen. Nou, zo’n man zoek ik dus in ieder geval niet! En nee, ga nou niet zeuren dat ik als vrouw te veel gericht ben op status, want het maakt me helemaal niet uit hoeveel een man verdient, het gaat mij er om dat hij goed wil zijn in wat hij doet en dat hij nadenkt over wat hij wil bereiken. Dat doet deze kerel duidelijk niet.

Ik kijk weinig tv. Meestal een half uur tijdens het eten, een serie op dvd. De rest van de avond besteed ik aan sporten, aan toneel, aan afspreken met vriendinnen. Of ik lees een boek, bijvoorbeeld over persoonlijke ontwikkeling. Of ik schrijf. Soms ben ik pas om 20:00 uur thuis uit mijn werk, dan is de avond na het eten al gauw voorbij.

Het afgelopen jaar heb ik heel hard gewerkt. Achteraf gezien misschien zelfs iets te hard, het werk is soms ten koste gegaan van andere belangrijke zaken. En net toen al het harde werken zich leek uit te betalen moest er opeens hard bezuinigd worden bij de organisatie waar ik werk. Vlak voor Kerst hoorde ik dat mijn contract dit voorjaar niet verlengd kan worden. Een week lang heb ik bijna niets gedaan, om het onverwachte slechte nieuws te laten bezinken. Toen kwamen de kerstdagen met al hun gezelligheid. Op derde kerstdag zat ik alweer vol enthousiasme vacatures te lezen en schreef ik lijstjes van dingen die ik kan doen, een actieplan om mezelf aan een mooie nieuwe baan te krijgen.

En dan lees ik zo’n verhaal, over zo’n kerel die niets anders doet dan suffe series kijken. Die waarschijnlijk ook niet heel fit op zijn werk zit, als hij altijd tot middernacht voor de tv zit. Hij krijgt zijn baan zomaar in de schoot geworpen! Het maakt me boos. Maar meteen realiseer ik me: irritatie zegt iets over jezelf. Wat zegt deze irritatie over mij? Misschien dat ik iets rustiger aan mag doen. Dat er ook mensen zijn die tevreden zijn met voldoende geld om van te eten en voor een goede internetverbinding, zodat ze in hun vrije tijd lekker series kunnen kijken. En als zij daar gelukkig mee zijn, dat dat dan mag. En dat ik dus misschien ook best wel eens een avondje ‘nutteloos’ mag doen?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s