Wandelingetje in de buurt – Kraamvisite in Kampala, dag 2

Aan het einde van de middag, als het iets minder warm begint te worden, maken we een wandelingetje door de buurt. We stappen met de drie kids door het kleine deurtje in het hek en dan staan we buiten. Zodra we de hoek om zijn komt er meteen een dozijn enthousiaste kindjes op Zora en Patrick af. Zij zijn de enige kinderen met een lichte(re) huid in de hele wijk en na drie maanden blijkbaar nog steeds een bezienswaardigheid. Vanessa valt als mzungu (blanke) natuurlijk helemaal op.

We komen maar langzaam vooruit. Vanessa draagt Evy op haar arm, ik houd Patricks handje stevig vast. De weg is zo ongelijkmatig dat je echt moet uitkijken waar je loopt, maar Patrick heeft alleen maar oog voor alle mensen die hem enthousiast aan staan te kijken waardoor hij om de paar meter dreigt te struikelen.

Vanessa had in een van haar eerste blogs wel iets geschreven over stoffige wegen en loslopende kippen, maar ik merk dat het beeld in mijn hoofd toch nog wel iets netter en Hollandser was dan deze werkelijkheid. De zandweg bij Vanessa in de wijk ziet er uit als of het al wekenlang Lowlands is. Bruin en stoffig, vol kuilen, stenen, platgetrapte plastic flessen en halfvergane plastic tasjes. Hier en daar ligt zelfs een scheermesje. Naast de weg is een ondiepe geul met daarin een mengeling van water en afval, met geïmproviseerde kleine bruggetjes er overheen. Die geul blijkt dus het open riool te zijn en ik let extra goed op als ik met Patrick de houten plankjes over loop.

Voor bijna elk huisje zitten mensen buiten. Sommigen zijn rustig aan het werk, bijvoorbeeld aan het koken, anderen zitten alleen maar te zitten en te kletsen. Ik voel me heel erg bekeken en voel me tegelijkertijd ook een beetje een voyeur: ik loop echt mijn ogen uit te kijken bij alle huisjes en winkeltjes. Meest in het oog springend vind ik de piepkleine hokjes, of soms niet eens meer dan een tuinstoel en een houten bord, van Airtel (rood) of MTM (geel), waar je beltegoed én mobile money kunt regelen. Verder komen we langs een winkeltje voor zuivel, een piepklein supermarktje waar ze o.a. lolly’s verkopen, het internetcafé, de kerk die er meer uitziet als een golfplaten schuuur en véél stalletjes voor groente en fruit. Ook zie ik weer zo’n slagerskiosk: een houten hokje met witte tegeltjes, alleen aan de voorkant, waarin binnen een paar stukken vlees aan een haak hangen. Vanessa heeft inmiddels al haar favoriete winkels gevonden, onder andere ‘het groentevrouwtje dat broccoli en sperziebonen heeft’, het winkeltje met de ‘Hollandse’ (= grote) bananen en dan de supermarkt die, ‘heel fijn’, vaste prijzen heeft.

We lopen weer terug naar beneden. Uit een winkeltje klinkt keiharde muziek, zo’n Afrikaans ritme waar je heerlijk relaxed op kunt dansen. Er rijdt iemand op een motor voorbij; we horen hem niet meteen aankomen, hij heeft de motor afgezet omdat je heuvelaf vanzelf naar beneden gaat. Ik ruik een mengeling van gebraden vlees, rottend afval en vooral stof. Zora heeft inmiddels ook mijn hand vastgepakt én die van Vanessa en zo lopen we als een sliert mzungu’s terug naar huis.

Een gedachte over “Wandelingetje in de buurt – Kraamvisite in Kampala, dag 2

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s