Mode in het Rijksmuseum

Op die zondag in maart dat je gratis met de trein mag met je boekenweekgeschenk was ik op weg naar de modetentoonstelling Catwalk in het Rijksmuseum. In de bomvolle tram op weg naar het Museumplein stond een prepubermeisje met van die bizar dunne spillebeentjes in een (uiteraard) strakke spijkerbroek. Haar moeder droeg beschaafd half lang haar, een wollen mantel, een Chaneltasje en een skinny broek. Beiden hadden blote enkels boven hun sneakers, zoals de helft van alle vrouwen in die tram. Heel hip, maar persoonlijk snap ik niet hoe mensen bij 9 graden boven nul zonder sokken kunnen.

Bij de garderobe van het het Rijksmuseum stond een lange rij en mijn winterjas zag er heel fashionable uit, dus ik zigzagde meteen richting de expositie, die begon met een interessante achter-de-schermen-film. In de volgende ruimte stond één volwassen jurk met daar omheen cirkelend kinderkledingstukken, zoals een stug jasje met stram gebogen mouwen voor een adellijk jongetje van zes. Het was er donker, misschien vanwege conservatie, of misschien omdat Erwin Olaf dat mooi vond. De minieme bordjes waren in het donker slecht te lezen, vooral als er, zoals de hele tijd gebeurde, andere mensen voor stonden.

Daarna vond ik de catwalk, een donkere zaal vol mensen en muziek uit de categorie ‘Vogue’ van Madonna. Een stoet etalagepoppen kwam voorbij gerold in kleding van de afgelopen eeuw, op een mechaniek van een sushibar, zoals we in alle artikelen hadden kunnen lezen. Samen met tientallen andere vrouwen verdrong ik me om een glimp op te vangen van de jurken. Na een tijdje vond ik een stoel en een waaier met uitleg over de wereld achter de op het eerste oog saaie ‘complets’ (pakjes) en andere kledingstukken. Ik ontdekte dat de Downton Abbey-achtige jassen (zie Lady Grantham in seizoen 1) door mannelijke kleermakers gemaakt werden, want naaisters mochten in die tijd geen stof knippen.

Catwalk in Rijksmuseum
Lopende band-catwalk

In de volgende zaal stond het wijde Mondriaanjurkje uit de jaren 60, symbool van kledingvrijheid, tegenover 25 letterlijk gekeurslijfde modellen met enge Erwin Olaf-iaanse maskers op. Toen rond 1910 corsetloze jurken in de mode kwamen, hadden vrouwen nog steeds baleinen nodig om hun bovenlichaam overeind te houden, vertelde een gids. “Ze zouden anders binnen een week een hernia hebben.”

Dat mode niet bedoeld is om het vrouwen gemakkelijk te maken, was te zien in de trouw-/galajurkenzaal. Aan de ene kant een twee meter brede slagschipjurk vol tafelkleedachtig borduursel en met 300 gram lood in elke mouw. Verderop een bruidsjurk met een Jane Austen-achtig silhouet van ragfijne lichtroze zijde, waarin de bruid waarschijnlijk flink stond te rillen op 25 november 1812.

Aan de muur hing een foto van een model in die brede Marie-Antoinette jurk, waarbij zoals gebruikelijk de tepels net zichtbaar waren (zakt zo’n jurk dan niet af?!). Borsten waren in die tijd helemaal niet erotisch, vertelde de achter-de-schermenfilm. Enkels waren ‘the thing’. Als een dame haar rokken optilde om in een koets te stappen en er was een stukje enkel zichtbaar, dan was dat héél spannend. En opeens snapte ik waar die blote enkel-mode van nu vandaan kwam.

Lees ook: En ze leefden nog lang en gelukkig (not)

Meer info over de tentoonstelling Catwalk

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s