Life event: met je kat naar de dierenarts

Ik maakte me een beetje zorgen om mijn kat. Zizi probeerde niet meer, zoals gebruikelijk, mijn koelkast/keukenkastjes/tas open te maken op zoek naar eten. Zou ze soms ziek zijn?

Zizi’s vorige baasje, mijn goede vriendin V, ging zelfs elk jaar met haar “voor een APK”, maar ik ervoer een hoge drempel om mijn kat in een reismandje de dierenartsenpraktijk binnen te tillen. Een inloopspreekuur was in mijn horrorscenario een uur lang wachten in een wachtkamer vol met andere zwaar zenuwachtige huisdieren, daarmee de hel die zo’n dierenarts voor mijn kat toch al zou zijn alleen maar vergrotend. De hel, dat zijn de heftig piepende en miauwende anderen, inderdaad.

Toen ik de kliniek binnenstapte bleek de wachtkamer gelukkig leeg. “Hygiëne staat bij ons hoog in het vaandel”, had ik gelezen op de homepage van de praktijkwebsite en dat was te ruiken. Een walm van schoonmaakmiddel sloeg me tegemoet. “Wat kan ik voor jullie doen?”, vroeg de assistente, een opgewekte blonde korthaar met uiteenstaande tanden. Gewoon een controle, vertelde ik. “Ah, een APK’tje”, zei ze vrolijk.

Eerst ging ze Zizi en mij invoeren in het systeem. “Europees korthaar?” Ja. “Wat voor kleur?” Cypers, zei ik twijfelend. Ik wist niet zeker of dat niet eigenlijk een ras is in plaats van een kleur. “Mag ik haar even zien?”, vroeg de assistente. Ik tilde de reismand op de balie, maar in plaats van dat Zizi zich netjes voorstelde aan de mevrouw kroop ze alleen maar nog verder weg. “Het lijkt ook wel een beetje Schildpad”, observeerde de assistente. Toevallig had ik die term laatst zien staan op een kattenposter, dus ik beaamde dat dat zou kunnen. “Met een beetje rood erdoor?” verifieerde ze. Dat klopte. “Een beetje een mengelmoesje.” Ze zei het met een glimlach, op de toon waarmee basisschooljuffen aan ouders vertellen dat ze een bijzonder kind hebben.

We mochten door naar de behandelkamer. De dierenarts, een krullende grijshaar met vriendelijke ogen, stelde zich aan me voor. “Dit is mijn eerste keer”, zei ik zenuwachtig. Voorzichtig keerde hij de reismand om op de behandeltafel, Zizi dwingend eruit te komen. “Wat een mooie lichtgrijze vacht”, complimenteerde de dierenarts. Ik onderdrukte de neiging om een foto te maken van dit life event van mijn kat op de behandeltafel.

Het schijnt dat dieren de spanning van hun baasje overnemen. Omgekeerd gebeurt dat blijkbaar óók. Mijn hart ging tekeer terwijl de dokter vakkundig Zizi’s bek bestudeerde, haar met een stethoscoop beluisterde, haar buik bevoelde. Zizi zat er gelaten bij, haar oortjes plat, de behandeltafel vol met haren die ze had losgelaten van de stress. Ik aaide haar kopje ter afleiding en dacht aan vriendinnen die regelmatig met een kind naar een dokter moeten.

Van tevoren was ik bang. Ik had het bezoek aan de dierenarts zo lang uitgesteld om dezelfde reden waarom ik bezoeken aan de tandarts uitstel: ik ben altijd bang daar het slechtst mogelijke nieuws te krijgen. Wortelkanaalbehandeling, bijvoorbeeld. Bij de dierenarts stelde ik me voor dat ik te horen zou krijgen dat mijn kat een tumor had en of ik haar dan ter plekke in wilde laten slapen?Zizi bij dierenarts

De assistente liep even binnen. “Nu ik haar beter zie denk ik toch Cypers”, zei ze tegen ons beiden. “Ik dacht schildpad, maar ik kon d’r niet goed zien.” De dierenarts zei dat alles in orde was, Zizi mocht alleen nog even op de weegschaal. Ze bleek een hele kilo aangekomen. Toen het onderzoek klaar was kroop Zizi, zoals de dierenarts voorspeld had, inderdaad meteen in haar reismand.

In de wachtkamer zat inmiddels nog een vrouw met een kat: een zwarte kater in een rood mandje. De tralies van het mandje werden weerspiegeld in zijn wanhopige ogen. Ik zette Zizi neer op het bankje ernaast. De zwarte kater liet een klaaglijk hoog gemauw horen, een keurig ‘mi-auw’ volgens het boekje. Daarbij leek mijn poes met haar lage ‘wrauww’ bepaald geen dame. “Die van mij mauwt altijd zo laag”, converseerde ik met de vrouw naast me. We lachten beiden schaapachtig om het zielige geluid van onze katten.

“Ik heb nog even de vachtkleur veranderd”, zei de assistente van achter de computer. Ok, zei ik. Ik rekende af en tilde Zizi voorzichtig naar buiten, de reismand zo stabiel mogelijk houdend, want ik realiseerde me dat zo’n bewegende bodem voor haar een enge kermisattractie is in het kwadraat. “Stil maar, we zijn er bijna”, suste ik zachtjes.

Toen ik thuis de reismand opende gingen Zizi’s oortjes vrijwel meteen weer omhoog. Eerst behoedzaam, daarna ontspannen, liep ze door de woonkamer. Ze was niet eens, zoals ik vreesde, heel boos op me. Wel rook ik nog de hele avond de geur van hygiënisch schoonmaakmiddel.

Een gedachte over “Life event: met je kat naar de dierenarts

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s